• Raphael Drent

Lachgas

Dat de roddelpers kletspraatjes verkoopt, is natuurlijk geen nieuws. Story maakte het vorige week wel erg bont. Er stonden maar liefst drie pagina's lulkoek over het Tielse zwembad in. "Schandelijk" kraaide het blad aan het adres van onze eigen zingende knuffelbeer Frans Duijts, die naast het zwembad woont. Hij zou zich de schande van de buurt op de hals gehaald hebben door de bouw van het nieuwe bad te dwarsbomen. De redactie zou dat van een buurtbewoner die natuurlijk anoniem wenste te blijven, gehoord hebben.

Heeft iemand uit de deftige wijk Elzenpasch de Story getipt om dit nepnieuws wereldkundig te maken? Ik ken de buurt redelijk goed en kan mij niet voorstellen dat men daar met dit soort kinderachtige praktijken de dag doorbrengt. Het zal de steeds dikker wordende duim van de Story-redactie wel weer zijn geweest. Allemaal kletsika. Frans Duijts zelf smeet het roddelverhaal direct in de prullenbak, toen hij door de Gelderlander werd gebeld. Ook de gemeente wist nergens van. Bij het stadhuis was geen enkel bezwaar tegen de bouw van het nieuwe bad binnen gekomen.

Met een telefoontje had Story dat kunnen weten. Dus ook geen bezwaar van Frans. De populaire zanger heeft wel wat anders aan zijn hoofd. Hij tobt al jaren met zijn cholesterol en aanverwante problemen. Daar zit hij, om het eens plastisch te zeggen, behoorlijk mee in de maag. De zanger is begin deze week opgenomen voor een maagverkleining. Daar zal Story ook wel weer een schokkend drama van gaan maken en wie weet wordt er binnen kort opnieuw een verslaggever naar de Elzenpasch gestuurd met de opdracht om daar een anonieme bron op te sporen die het ziekenhuis-verhaal over Frans lekker kan aandikken.

Zondag ben ik zelf op pad gegaan naar de Elzenpasch. Doe ik wel vaker, mooie wijk om op je gemak doorheen te wandelen. Het was er rustig of liever gezegd; doodstil. Niemand op straat. Alleen twee vrouwen met een hond, die net als ik aan de wandel waren. Ik liep een eindje met ze mee. We kwamen langs het huis van Frans en gingen een smal paadje in naar het parkeerterrein van het zwembad. In een hoekje lag het bezaaid met ballonnetjes. Allerlei kleuren, vooral oranje. De vrouwen hadden hier, zo vertelden ze, onlangs ook nog een stel slagroompatronen tussen de struiken aangetroffen. Lachgas, dus.

Wie zouden zich daaraan bezondigen, zo vroegen we ons met z'n drieën af. Ik zei dat ik het niet wist, maar wel een vermoeden had. Lachgas, dat lijkt me echt iets voor de redactie van Story. Vandaar mijn theorie dat een paar verslaggevers van het roddelblad hier aan het ballonnetjes snuiven zijn geweest. Snuiven om inspiratie om te doen voor hun fantasieverhalen. Ik vertelde het de vrouwen, die prompt overvallen werden door de slappe lach. Hoe ik aan dit malle vermoeden kwam, wilden ze weten.

Ach, zei ik, als stukjesschrijver hou ik er wel van om af en toe een ballonnetje op te laten.

Jan Beijer
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)