• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Ren je rot

Wat ik een paar maanden geleden al voorspelde is uitgekomen. Onze regionale vuilophaler, ik zal de naam niet noemen, heeft het nieuwe afvalsysteem zonder enig officieel vertoon op 1 juli ingevoerd. Geen feestvreugde, geen receptie, geen vuurwerk, geen felicitaties, geen toespraken van burgemeesters of wethouders bij de introductie van deze miljoenenoperatie. Niemand die zich eraan waagde. Werd er dan helemaal niks gedaan? Ja, toch wel. Een paar klassen van een drietal scholen in het Rivierenland werden in oranje veiligheidsvestjes gestoken en mochten, samen met bestuursleden van de ophaaldienst, meedoen met een spel, de Ren je Rot Afval Estafette. En dat onder het motto: zie je wel, dat onze schooljeugd het goede voorbeeld geeft. Ik hou daar niet zo van. Het geeft mij een rot gevoel als onze kinderen voor buitenschoolse milieu-karretjes worden gespannen. Ik had liever gezien dat die door opvoedkunde gedreven bestuurders, zelf voorbeeldig bezig waren geweest. Dat ze dat spel zelf hadden gespeeld bij wijze van openingshandeling. Het lijkt me bovendien hoogst vermakelijk. Ik zie het al voor me. Wethouders die zo snel mogelijk naar een groene of grijze container moeten rennen. Of met een volle afvalzak 250 meter met een rollator moeten lopen om de restcontainer te bereiken. Wie slaagt erin om die container als eerste met zijn pasje te openen? In ieder geval niet de wethouder van Tiel, want die liet weten dat hij nog helemaal geen pasje heeft ontvangen. Wat een spanning. Wie gaat er winnen? Wie krijgt er de zak? Buren of Zaltbommel? Of misschien wel het dwarse Tiel. Wie er het eerste afvalt, is wel duidelijk. Dat is de directeur. Die wil niet meer mee doen. Hij vertrekt, omdat hij zijn carrière wil verrijken met een nieuwe uitdaging. In feite worden we als consument allemaal uitgedaagd. Uitgedaagd om in de praktijk het beste te maken van die miljoeneninvestering, die onze vuilophaler in de grond heeft gestopt. Maar het valt in de praktijk niet mee. Zaterdag werd ik overvallen door een winderige regenbui. Mijn in China gefabriceerde paraplu waaide aan flarden. Wat doe je met zo'n kapot ding waar de scherpe baleinen gevaarlijk uitsteken? In de restafvalcontainer? Nee, dat mag niet. Ik probeerde het wel, maar de gehavende paraplu paste niet eens in het petieterige trommeltje. Had dat niet wat ruimer gekund? Dus nam ik het ding maar weer mee naar huis. Ik moet er nu mee naar de milieustraat in Echteld of Geldermalsen. Met mijn CO2 uitstotende auto. Je rent je rot en je rijdt je rot.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)