• Columnist Jan Beijer

    Raphael Drent

Plasje

Het ophouden van de plas is niet mijn sterkste vaardigheid. Daarom voel ik mij het best op mijn gemak op plaatsen waar een toilet in de buurt is. Een toilet binnen handbereik. De binnenstad van Tiel heeft mij in dit opzicht weinig te bieden. Er is een pietepeuterig openbaar toilet en je kunt bij een paar winkels of de horeca terecht. We krijgen er nu een pinautomaat bij, zo las ik vorige week, maar ik had liever een plasautomaat gehad. Of in ieder geval meer service voor het plassende winkelpubliek. Contant pinnen doen we straks bijna niet meer, constant plassen wel. Meer plasservice. Lijkt me een aardig klusje voor die mevrouw die door de gemeente is ingehuurd om de Tielse binnenstad aantrekkelijker te maken. De stadsmakelaar, bedoel ik. We wachten nog even op haar eerste resultaten (ze is trouwens al een maand of vijf bezig) maar heb ik wel een aardig idee om haar op weg te helpen. Wat dacht u van de actie "Plas met de Flippas". Als zij dat nu eens gaat regelen. Op vertoon van je pas krijg je dan in de winkel niet alleen punten, maar ook nog eens toegang tot het toilet. Dat winkelt lekker ontspannen! Dat geeft een winkelcentrum letterlijk uitstraling. Afgelopen weekend zag ik op de Landgoedfair in Beesd een schitterend voorbeeld van plasvriendelijkheid. Althans, dat dacht ik. Na twee biertjes op een terras met klapstoeltjes voelde ik aandrang in het onderlijf. Waar kon ik hier mijn kleine boodschap doen? Een echtpaar uit Volendam, aan een tafeltje naast mij, wees me de weg. De Volendamse vrouw had zojuist gebruik gemaakt van een tot in de puntjes verzorgde toiletwagen, die naast het terras geposteerd stond. Ze was daar verwend, alsof ze Maxima hoogst persoonlijk was, zo vertelde ze vergenoegd. Twee parmantige toiletdames, die zich Bep en Toos noemden en die opvallende gelijkenis vertoonden met huishoudster Saartje uit de televisieserie Swiebertje, legden daar de behoeftige landfair-bezoekers met witte handschoentjes in de watten. Als aandenken kreeg je ook nog een pakje schoonmaakdoekjes voor de billen en omgeving cadeau. Dat liet ik mij geen twee keer zeggen en met mijn redelijk gevulde blaas begaf ik mij vol verwachting in de richting van het toiletpaleis. Die Bep en Toos zagen mij al aankomen. Nee, meneer, u mag niet. Onverbiddelijk wezen ze naar een bordje met daarop de voor mij ontluisterende tekst "alleen voor dames." Ik droop af. Bevond ik mij op een gastvrij Betuws evenement, of was ik getuige van de wederopstanding van een nieuw soort apartheid? De plas heb ik nog maar even op weten te houden. Mijn verontwaardiging niet. "Geweldig die wagen, vond je ook niet?" vroeg de Volendamse toen ik lichtjes wippend weer op mijn terrasstoeltje plaats had genomen. Nee, dat vond ik niet. Je reinste discriminatie. Wat zeg ik? Geen discriminatie maar piscriminatie!

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)