• Tiel 02/08/2019 Columnist Jan Beijer iov Stad Tiel foto Raphael Drent

    Raphael Drent

Bikini

Met het fruitcorso in zicht, zat ik wat te bladeren in het jubileumboek Festival in Vierstromenland, dat ik in 1985 ter gelegenheid van het 25-bestaan van dit unieke evenement heb geschreven. Het was destijds een bestseller, er gingen meer dan 10.000 exemplaren over de toonbank. Mijn oog viel op de twee pagina's met portretjes van alle lieftallige oogstfeeën die in die kwart eeuw het corso opfleurden. De oogstfee. Wie kent haar nog? In die beginjaren waren het veelal in popperig lange jurken gehulde jongedames met een kroontje op het hoofd. Zo pasten ze geheel bij de status die de plechtstatige bestuursleden van de organiserende stichting Vierstromenland, zich hadden aangemeten. Die ongeschreven traditie werd in 1973 onverwacht gebroken door oogstfee Mieke van Asch uit Rumpt. Zij droeg geen parelend kroontje, presenteerde zich op het parcours in een knalgele jurk met pittig decolleté en liet zich fotograferen in bikini. Haar bikini-foto's stonden in de Corsokrant, een bijlage van dagblad Tielse Courant, waar ik destijds chef van de redactie was. Het waren spraakmakende plaatjes, die onze fotograaf bij toeval had geschoten. Hij had met Mieke een afspraak voor een fotosessie op de boot op de Linge in Buurmalsen, waar ze toen woonde. Zij lag nog lekker op het dek te zonnen in een zwarte bikini, toen de fotograaf arriveerde. Hij verontschuldigde zich, maar Mieke wuifde zijn excuses met een charmante glimlach weg. Ze vond het prima om in strandkleding gefotografeerd te worden. Knippen maar met die camera. Toen de krant uit kwam, vergaapten wij ons op de redactie op het resultaat. Mieke herinnerde in niets aan het profiel van de oogstfee, zoals we dat tot dusver kende. Met haar vormen zou je een prijswinnende corsowagen kunnen ontwerpen, vonden we. Onze journalistieke vergenoegdheid was van korte duur. De deur zwaaide open en daar verscheen de voorzitter van Vierstromenland hoogstpersoonlijk op de redactie, Hij beende op mij af, de krant met de gewraakte foto's dreigend in de aanslag. Of we helemaal gek geworden waren, zo wilde hij met purperrood aangelopen hoofd weten. We hadden met de publicatie van deze foto's de absolute ondergang van het corso in gang gezet. En de eer van het evenement aangetast. Het was onvergeeflijk. Het scheelde weinig of hij had mij een mep met de krant verkocht. Een collega die achter mij zat, wist dat op het nippertje te voorkomen. Met zachte hand slaagde ik er uiteindelijk in hem enigszins tot bedaren te brengen en hem vriendelijk de deur uit te werken. Later hoorden we dat de andere bestuursleden, achter gesloten deuren in vergadering bijeen, aanzienlijk minder geshockeerd waren dan hun opvliegende voorzitter. Integendeel, bij hen zou zelfs sprake zijn geweest van enige opgewonden hilariteit. Later kwamen er nog meer spannende verhalen naar buiten over het bikini-incident. Die laat ik nu maar even met rust. Ik doe net als Mieke. Ik geef niet alles bloot.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)