• Picasa

Column Spot op de Betuwe: Zeetong

ZOELEN - Restaurant De Zoelensche Brug in Zoelen heeft de deuren gesloten. De Betuwe heeft een vermaarde trekpleister met een rijke geschiedenis verloren. Als ik dit zo schrijf, lijkt het op een "in memoriam" met dankbare herinneringen.Zo voelt het ook. Ik denk dat Nel en Jan Keij, die dertig jaar lang hun beste krachten aan de zaak hebben gegeven, nu datzelfde gevoel hebben. Nel was een altijd opgewekte en ontwapenende gastvrouw. Als zij met een gloedvol praatje een buffet voor geopend verklaarde, wist je zonder ook maar een hap geproefd te hebben, dat je een verfijnde smaakbeleving te wachten stond. De speech van Nel was al lekker. Jan was ook een man van smaak. Hij bakte zeetongen van een pond per stuk. Om ze aan de gasten te kunnen presenteren, had hij er speciale kingsize borden voor moeten aanschaffen. Als je er in slaagde zo'n joekel naar binnen te werken, had je het idee een Olympische prestatie van formaat geleverd te hebben.Als de laatste gast vertrokken was, schoof ik nog weleens bij Jan aan om in opperbeste stemming Betuwse nieuwtjes uit te wissen. We rookten er grote corona's bij. Jan's krullende snor zag je door de rook nog verder omhoog krullen.Zo moet de sfeer ook geweest zijn toen de dames Heij, juffrouw Jo en juffrouw Adrie, er de scepter zwaaiden. Het was toen nog een dorpscafé annex herberg. Juffrouw Jo daalde voor elk biertje dat besteld werd, een trapje af naar de kelder. Wie een tweede biertje wilde hebben, kreeg van Jo te horen dat het daarna afgelopen moest zijn met de in haar ogen uitbundige consumptie van gerstenat. Twee was genoeg. Jo en Adrie, die stilletjes in de keuken werkte, hadden zo hun eigen ongeschreven regels. Niemand durfde het in z'n hoofd te halen om die niet te respecteren.En nu. De Zoelensche Brug staat er leeg bij. De opvolgers van Jan en Nel Keij hebben het niet gered. Wat resteert is een pand vol verhalen, herinneringen en heimwee. Zondag ben ik er stilletjes langs gereden. Het regende. Het was er donker. Dikke regendruppels biggelden langs de ramen. Alsof het gebouw huilde. Alsof de vensters tranen wegpinkten. Het stemde mij droevig en melancholiek. Op die sombere decemberdag besefte ik dat De Zoelensche Brug nooit meer over de tong zal gaan.Jan Beijer(jbeijer@upcmail.nl)